مساعدت او دشمن را دفع ، و ميكرب را سركوب و صحّت را اعادت دهد . اگر پس از گناه ، طبيعت روح و نفس انسان قوى باشد ، با همان حال انفعال و شرمندگى و توبه اثر گناه زائل مىگردد . و اگر قوى نبود نيازمند به شفاعت است ، تا طبيعت به مَدد آن به حال اوّليّه برگردد و در رتبهء صالحان از مؤمنان قرار گيرد . و از اينجاست كه در عين آنكه خداوند شفاعت را مؤثّر در لحوق و الحاق معصيت‌كاران به اطاعت كنندگان مىشمارد ، در كلام خود مكرّراً يادآور مىشود كه : براى هر نفسى آنچه را كه خود او كسب كرده است فائده دارد . لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اكْتَسَبَتْ . « 1 » « از براى هر نفسى آن چيزى است كه كسب كرده ، و بر ضرر هر نفسى آن چيزى است كه اكتساب كرده است . » و نفسِ لحوق و الحاق را نيز از مكتسبات انسان مىشمرد ؛ و وجود نفس طيّبهء مؤمن را در اخذ مكتسبات و اعمال شخص الحاق شده به او ، و ظهور اعمال آن در اين ، و پيدايش حَسنَات او را به جايگزينى سيّئات اين شخص مُلحَق ، از كسب و كار كرد اين به شمار مىآورد . بسيار صريح و روشن است اين آيه كريمه در الحاق و لحوق ذرّيّهء معصيت كار به آباء مطيع و فرمانبردار :

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 286 ، از سورهء 2 : البقرة